دیدار غیرممکن

آرزوی دیدار غیرممکن؛ زخم فراق تا ابد:

مغز انسان در مواجهه با فقدان، منطقه‌ای به نام «قشر پیش‌پیشانی» را فعال می‌کند که همان جاییست که «سناریوهای جایگزین» را می‌سازد. یعنی هر بار که به دیدار غیرممکن فکر می‌کنی، مغزت دارد سناریوی «اگر…» را شبیه‌سازی می‌کند و همان شبیه‌سازی دوپامین ترشح می‌کند - انگار واقعاً دیده‌ای. پس آرزو نه فقط خیال، بلکه یک واقعیت عصبی است. سوال: آیا این شبیه‌سازی بیشتر از خود دیدار به ما لذت می‌دهد؟

راهکار:

گاهی «نشدن» خودش یک جور «شدن» است: آن آرزو در ذهن می‌ماند و هرگز خراب نمی‌شود. شاید این دقیق‌ترین شکل جاودانگی باشد.