شعر مولانا: یا دیدن دوست یا هوایش:
جالب است بدانید که عصبشناسان کشف کردهاند مغز ما هنگام «انتظارِ» دیدار معشوق، همان دوپامین و اکسیتوسین را ترشح میکند که در لحظهی دیدار واقعی. یعنی «هوای» دوست از نظر شیمیایی با «دیدن» تفاوتی ندارد – هر دو یک حس را در مغز میسازند. این یعنی مولانا قرنها پیش به راز نوروساینس عشق پی برده بود. چه چیزی در زندگیتان «هوای» یک دوست را زنده نگه میدارد؟
راهکار:
این بیت به یادمان میآورد که گاهی لذتِ انتظار و خیالِ دیدار، از خودِ دیدار شیرینتر است. اگر برای کسی یا چیزی این حس را داری، آن را ثبت کن: یک جمله کوتاه یا عکسی که یادآور همان «هوای» اوست. بعدها خودت شگفتزده میشوی.