داستان‌سازی

آتش به جان تو می‌اندازند و داستان را از دود تو تعریف می‌کنند:

این جمله اوج «سوگیری قربانی‌ستیزی» است: تحقیقات نشان می‌دهد انسان‌ها برای کاهش اضطراب ناعادلانه بودن جهان، ناخودآگاه قربانی را گناهکار می‌دانند. جالب است که در دادگاه‌های قرون وسطی، متهم را در آتش می‌انداختند و اگر زنده می‌ماند، بی‌گناه محسوب می‌شد – اما دود همیشه از قربانی بلند می‌شود، درست مثل اینجا. چرا جوامع مدرن هم این الگو را تکرار می‌کنند؟

راهکار:

این جمله به «سوگیری جهان عادل» اشاره دارد: باوری که باعث می‌شود مردم برای حفظ حس عدالت، قربانی را مقصر بدانند. روانشناسان می‌گویند این مکانیزم دفاعی ناخودآگاه است. اگر دوست داری، یک مثال عینی از رسانه‌ها یا تاریخ پیدا کن که این الگو را نشون بده.