داستان زندگی برای گل

داستان زندگی که گل را پژمرده می‌کند:

گیاهان صدا را می‌شنوند: در آزمایشی، بوته‌های تنباکو با شنیدن صدای جویدن کرم، ترکیب دفاعی تولید کردند؛ اما قصه انسانی برای گل، یک سیگنال شیمیایی است نه کلمه. گل کنار میوه رسیده زودتر می‌میرد، چون گاز اتیلنِ میوه، ریزش گلبرگ را فعال می‌کند. شاید داستان ما هم اتیلنِ خاموشی است؛ حجمی از غم که شنونده را پیر می‌کند.

راهکار:

این ایده را جابه‌جا کن: پژمردن گل، نشانه قدرت قصه نیست، نشانه آستانه تحمل شنونده است. همان قصه را می‌توان به کوه گفت، به دریا گفت، به آدمی گفت که ریشه‌اش عمیق است. غم، برای موجودی که ظرفیتش را ندارد، سمی است.