کم پیداییم اما وقتی پیدا میشم داستان شروع میشه:
تحقیقات نشون میده آدمهایی که حضورشون رو محدود و هدفمند میکنن، ۳ برابر بیشتر از بقیه تو ذهن مخاطب موندگار میشن. این همون «اثر کمیابی» تو روانشناسی اجتماعیه: هرچی یه چیز نایابتر باشه، ارزشش بیشتر به نظر میاد. ذاتت رو که گفتی، دقیقاً همینه—کمیابی نه از روی ضعف، که از روی آگاهی. سوال اینجاست: این کم پیدایی رو برای حفظ قدرت انتخاب کردی یا ذاتت اینجوری ساخته شده؟
راهکار:
این پست رو میشه به یه بیوگرافی کوتاه از لحظهای تبدیل کرد که کم پیدایی باعث یه تغییر بزرگ شد. مثلاً: «سه سال پیش یه پیام کوتاه فرستادم، دو هفته بعد زندگیم عوض شد.»