داستان بی‌زبان

داستان‌هایی که فقط باید زندگی کرد؛ راز تجربه‌های ناگفتنی:

بر اساس پژوهش‌های علوم اعصاب، خاطرات تجربی (episodic memory) در حین وقوع با فعال‌سازی همزمان هیپوکامپ و آمیگدال رمزگذاری می‌شوند، در حالی که بازگویی داستان نیاز به قشر پیش‌پیشانی و زبان دارد. این شکاف عصبی باعث می‌شود برخی تجربه‌ها هرگز به کلمه درنیایند - مثل عشق ناگهانی یا ترومای ناگهانی. ویتگنشتاین می‌گفت «در جایی که نمی‌توان سخن گفت، باید خاموش ماند». آیا داستان‌هایی که زبان را پشت سر می‌گذارند، عمیق‌ترین‌هایند؟

راهکار:

ناتوانی در بازگویی یک داستان، نشانه‌ی عمق آن نیست؛ بلکه نشانه‌ی متفاوت بودن زبان تجربه با زبان کلمات است. شاید داستان‌هایی که فقط زندگی می‌شوند، همان‌هایی هستند که زبان را به چالش می‌کشند.