داستان بیسکویت نیمار

از نداشتن پول بیسکویت تا آرزوی کارخانه: داستان نیمار:

پژوهش‌های روان‌شناسی نشان می‌دهند تجسم دقیق یک هدف (مثل «کارخانه بیسکویت») شبکه‌های عصبی مغز را دقیقاً مثل رسیدن به آن فعال می‌کند و دوپامین ترشح می‌شود. این مکانیسم «شبیه‌سازی ذهنی» احتمال موفقیت را تا ۴۰٪ بالا می‌برد. نیمار ناآگاهانه یک هدف کاملاً تصویری ساخت، نه یک کلی‌گویی. هدف شما چه تصویر ساده و بچگانه‌ای دارد؟

راهکار:

نیمار نگفت «پولدار می‌شم»، گفت «کارخونه بیسکویت می‌خرم». هدف‌های عجیب و مشخص، تصویری ملموس به مغز می‌دهند و مسیر انگیزه را هموار می‌کنند. یک آرزوی به‌ظاهر کودکانه ولی دقیق برای خودتان انتخاب کنید، مغزتان خودش راهش را پیدا می‌کند.