ورزش یا درندهخویی؛ معیار دوگانهی خشونت:
این گزاره، قلب خطای بنیادین اسناد در روانشناسی است: ما اعمال خود را به شرایط بیرونی نسبت میدهیم اما اعمال دیگران را به ذاتشان. زبان، ابزار اصلی این تحریف است؛ مثلاً شکار برای تفریح «ورزش» نامیده میشود، درحالیکه عمل مشابه از سوی حیوان را «حمله» میخوانند. جالب اینجاست که در زبانشناسی شناختی، این پدیده «بازقالببندی» نام دارد؛ تغییری در چارچوب اخلاقی با عوضکردن واژه. آیا اگر واژهها را عوض کنیم، حقیقت را هم میتوانیم تغییر دهیم؟
راهکار:
این جمله را میتوان اینطور بازتاب داد: «در بازی قدرت، هرکس نام خشونت خود را تغییر میدهد تا قهرمان بماند.» شاید پرسش اصلی این باشد: اگر ببر هم زبان داشت، چه نامی بر شکار خود میگذاشت؟