دایی قهرمان ایران؛ وقتی نبودنش با افتخار معنا میشود:
روانشناسان به این تکنیک «روایت قهرمانی» میگویند: جایگزینی فقدان با داستانی از فداکاری و شجاعت تا ذهن کودک بتواند جای خالی را نه با خلأ، که با تصویری الهامبخش پر کند. این کار نه فقط تسکیندهنده است، بلکه نوعی واکسیناسیون روانی در برابر اضطراب جدایی ایجاد میکند. در ادبیات ما شاهنامه پر است از همین روایتهای ترمیمی؛ جایی که سهراب با خیال رستمِ قهرمان بزرگ میشود.
راهکار:
این گفتوگوی کوتاه، جرقهای برای یک پروژه خانوادگی است: اگر دایی یا عزیزی دارید که قهرمان وطن بوده، صدا یا خاطراتش را در پلتفرمی مثل «تاو» به صورت پادکست کوتاه یا پست صوتی منتشر کنید تا نسل بعد قهرمانهایشان را بشنوند، نه فقط بدانند.