وقتی همه زیبایی دنیا را داری، چرا به اطراف نگاه کنی؟:
تحقیقات روانشناختی میگوید «تنوعطلبی» در مغز انسان یک مکانیسم بقای تکاملی است؛ اما وقتی کسی را «معیار» میبینی، سیستم پاداش مغز با «اکسیتوسین» دوپامین را مهار میکند. یعنی از نظر علمی، اگر واقعاً کسی برایت «همهٔ زیباییها» باشد، نگاه به اطراف نه تنها غیرضروری که از نظر عصبی بیمعناست. آیا تا به حال این حس را تجربه کردهای که حتی بهترینهای دیگران در برابر او خاکستری شوند؟
راهکار:
این جمله نه یک سوال که یک اعلام وفاداریست. شاید بتوانی با یک عکس یا ویدیو از لحظهای که واقعاً حس کردی «هیچکس جز او نیست» این حس رو ملموستر کنی.