داروی دیوانگی

خنده های تو؛ داروی دیوانگی عشق:

پژوهش‌ها نشان می‌دهد خنده، به‌ویژه خنده اجتماعی، در مغز اندورفین آزاد می‌کند و آستانه درد را بالا می‌برد؛ دقیقاً همان مسیری که مواد افیونی طی می‌کنند اما بدون عوارض دارویی. یعنی ادعای «دارویِ دیوانه، لبخند یار است» از منظر علوم اعصاب فقط یک استعاره نیست؛ مغز لبخند معشوق را به‌عنوان پاداش اجتماعی ثبت می‌کند. اگر خنده این‌قدر دارویی است، چرا جامعه هنوز آن را جدی نمی‌گیرد؟

راهکار:

ریفریم: اگر خنده یار داروی دیوانگی است، پس همه ما دیوانه‌ی کسی هستیم که لبخندش ما را به زندگی برمی‌گرداند؛ این دیوانگی، نشانه زنده بودن دل است.