دیالوگ با قبرستان

عشق یک طرفه و دیالوگ تلخ با قبرستان:

درد عشق یک‌طرفه در تصویربرداری‌های مغزی، همان مسیرهای عصبی درد فیزیکی را فعال می‌کند؛ به همین دلیل است که طرد عاطفی واقعاً «زجرآور» است. در طب قرون وسطی اروپا، عشق بی‌پاسخ را نوعی بیماری «مالیخولیای عشقی» می‌دانستند و گاهی برای درمانش حجامت یا سفرهای طولانی تجویز می‌کردند. حالا این متن، مرگ را تنها بوروکراسی‌ای معرفی می‌کند که عاشق بی‌پاسخ را بدون مدرک می‌پذیرد.

راهکار:

این دیالوگ، عشق بی‌پاسخ را به‌عنوان گذرنامه‌ای برای عبور از دیوان‌سالاری زندگی تصویر می‌کند؛ انگار رنج عاطفی، پیچیده‌ترین مدرک‌ها را هم بی‌اعتبار می‌کند. شاید ادامه‌ی ماجرا این باشد که قبرستان تنها جایی است که آدم‌ها بدون رزومه و مدرک پذیرفته می‌شوند—و همین طعنه‌ی تلخ، متن را از یک سوگ‌نامه به یک بیانیه‌ی اجتماعی بدل می‌کند.