وقتی یک شباهت اسمی تمام وجودت را داغون میکند:
مغز ما صداهای آشنا مثل اسم افراد را از میان نویزهای محیطی (اثر کوکتل پارتی) فیلتر میکند، اما نکته اینجاست که اگر آن اسم با یک خاطرهٔ عاطفی شدید گره خورده باشد، آمیگدال بلافاصله واکنش استرس نشان میدهد، حتی پیش از آنکه قشر پیشپیشانی فرصت تحلیل منطقی پیدا کند. به همین دلیل یک تشابه سادهٔ اسمی میتواند بدن را وارد حالت جنگ-یا-گریز کند.
راهکار:
جالب است که مغز ما میان «اسم واقعی» و «اسم مشابه» تمایزی قائل نمیشود تا وقتی هیجانات فروکش کنند؛ یعنی هر بار یک اسم جدید را میشنوید، در واقع در حال بهروزرسانی ناخودآگاه آن خاطرهاید. این یعنی زخمها میتوانند به مرور بازنویسی شوند.