داغ سردار سلیمانی

داغ ۱۳ دی ۹۸ و نماز غریبانه لیلة الدفن:

بر اساس تحقیقات نوروساینس، سوگواری جمعی برای یک شخصیت ملی می‌تونه سطح کورتیزول رو تا ۳۰٪ بالا ببره و همزمان ترشح اکسی توسین رو هم افزایش بده؛ یعنی هم درد جمعی رو عمیق‌تر می‌کنه و هم پیوندهای اجتماعی رو محکم‌تر. جالب اینجاست که مغز ما هنگام مواجهه با فقدان ناگهانیِ یک «اسطورهٔ زنده»، همان مدارهای پردازش تروما رو فعال می‌کنه که در جنگ یا تصادف می‌بینیم. این‌جا داغ فقط شخصی نیست، یک «ضربهٔ ملی»‌ست. سوال: آیا این نوع سوگواری می‌تونه به یه روایت تازه برای نسل بعد تبدیل بشه؟

راهکار:

این متن حس عمیقِ یک داغ جمعی رو منتقل می‌کنه. برای کسی که می‌خواد این حس رو در قالب یک اثر هنری یا نوشتاری بازتاب بده، پیشنهاد می‌کنم از استعارهٔ «زخم مشترک» استفاده کنه و لایه‌های شخصی و ملی رو در هم ببافه تا خواننده بیشتر درگیر شه.