دعوای دوستانه پسرها

راز مدرسه پسرونه: دعوای دوستانه و خنده جمعی:

در روانشناسی تکاملی به این «بازی رقابتی-فیزیکی» می‌گویند؛ پسرها از حدود ۴ سالگی چند برابر دخترها درگیر زد و خورد نمایشی می‌شوند. ضربه‌ها معمولاً کنترل‌شده است و خنده، علامت امن‌بودن بازی است. همین الگو در نوجوانی به پیوند گروهی، تنظیم هیجان و یادگیری مهارت مهار پرخاش تبدیل می‌شود؛ یعنی زدن همدیگر، برخلاف ظاهرش، گاهی پلی به صمیمیت است نه خشونت.

راهکار:

این رفتار در روانشناسی به «بازی جنگی» معروف است؛ پسرها با همین کشمکش‌های فیزیکی، سلسله‌مراتب، اعتماد و هیجان را تمرین می‌کنند. پس وقتی می‌بینی همدیگر را می‌زنند و می‌خندند، بدان مشغول مذاکره‌ی بدنی هستند، نه خشونت.