دعای ظهور در میان خنده مردم:
در تاریخ ادیان، یک الگوی جالب وجود دارد: هر گاه یک وعده الهی مورد تمسخر عمومی قرار میگرفت، دقیقاً از همان نقطه بحران، تحول رخ میداد. مثلاً قوم نوح وقتی به ساختن کشتی میخندیدند، طوفان آمد. در روانشناسی اجتماعی هم به این پدیده 'ناهماهنگی شناختیِ معکوس' میگویند: تمسخر، باور را محکمتر میکند. سؤال: آیا خندهها انگیزهات را بیشتر کرده یا کمتر؟
راهکار:
این جمله بهجای ناامیدی، میتواند یادآور 'انتظار پویا' باشد؛ همان مفهومی که در روایات به 'انتظار فرج' با عمل صالح پیوند خورده است. اگر میخواهی خندهها را به حیرت تبدیل کنی، یک کار کوچک اما مداوم برای زمینهسازی ظهور انجام بده.