مناجات شبانه تا سحر با خدا:
در سنت عرفانی، سحرگاه را «وقت فتح» مینامیدند؛ چون در آن ساعت، سروتونین مغز در پایینترین سطح است و سکوت بیرونی، آستانهی تلقین و خیال را بالا میبرد. به همین دلیل بسیاری از مکاشفات عرفانی درست پیش از سپیدهدم ثبت شدهاند. از نظر عصبشناسی، تکرار ذکر در این بازه، شبکه حالت پیشفرض مغز را آرام میکند و حس اتصال را واقعیتر میسازد. شاید بیخبری تو، قیمتِ همان خلوت باشد؟
راهکار:
این شعر مرز میان توکل و بیخبری را به تصویر میکشد: تو در سجده، خدا را واسطهی آگاهی از محبوب کردهای، اما شاید خودِ همین خلوتِ شبانه، پاسخ همان دعاست؛ چون در نبود خبر، دلت به خدا گره خورده است.