کاش میشد برای خدا کانفیگ فرستاد: چرا دعاهای شبانه غم میشوند؟:
از منظر علوم اعصاب، دعا کردن دقیقاً همان بخشهایی از مغز را روشن میکند که حین مکالمه با یک دوست صمیمی فعال میشود. وقتی پاسخی حس نمیشود، مغز آن را بهعنوان یک مکالمهٔ ناتمام ضبط میکند و این حس رهاشدگی، به مرور به اندوه مزمن تبدیل میشود. به همین خاطر «کانفیگ ندادن» انتظار را میکُشد. حالا سؤال اساسی: آیا خدا سایلنت کرده یا ما اصلاً کانکشن را چک نکردهایم؟
راهکار:
در روانشناسی، دعا بیشتر شبیه یک مراقبه برای نظمدهی به ذهن است، نه یک درخواست از صندوق پول. اگر به جای فکر کردن به «کانفیگ فرستادن»، دعا را دیالوگی برای شفافسازی خواستهها و خودشناسی ببینی، غم انباشتهاش احتمالاً کمتر خواهد شد.