دعای رفیق بیکسان

دعای «یا رفیق من لا رفیق له» از صحیفه سجادیه:

بر اساس مطالعات عصب‌شناسی، تنهایی اجتماعی همان بخش‌هایی از مغز را فعال می‌کند که درد فیزیکی. به همین دلیل در ادعیه، خدا به عنوان «رفیق» برای بیکسان خطاب می‌شود؛ گویی این نیایش یک مسکن عصبی واقعی است. جالب اینجاست که ذکر این جمله خود می‌تواند ترشح اکسی‌توسین را افزایش دهد. آیا این یک تصادف زبانی است یا ریشه در فطرت دارد؟

راهکار:

این فراز دعایی، فراتر از طلب همدم، یک یادآوری روانشناختی است: احساسِ «بی‌رفیق بودن» اغلب محصول نادیده گرفتن پیوندی است که هر لحظه با هستی داری. خطاب خداوند به عنوان رفیق، دعوت به بازشناختن آن حضور فراموش‌شده است.