پناهم بده اباعبدالله؛ زیارت و توسل برای آرامش:
در ایران قدیم، «بست» به معنای پناه بردن به اماکن مقدس بود؛ جایی که حتی مجرمان، مصونیت موقت مییافتند. جالبتر این که امروزه روانشناسی محیطی ثابت کرده فضای حرمها سطح کورتیزول (هورمون استرس) را کاهش میدهد و ضربان قلب را منظم میکند. حس پناهخواهی، یک استراتژی زیستی برای بقاست. آیا این آرامش از خود مکان میآید یا از باور ما به آن؟
راهکار:
پناه خواستن از امام حسین، بازتاب نیاز عمیق روان به «دلبستگی ایمن» است. این توسل را میتوان گفتوگویی با کهنالگوی قهرمان دانست؛ همان مکانیزمی که روانشناسی تحلیلی یونگ برای التیام زخمهای روحی و بازسازی حس امنیت درونی توصیه میکند. این زمزمه، پل میان نیاز زیستی و باور قدسی است.