دعا و انتظار؛ دلتنگی برای برآورده شدن خواسته‌ها:
مغز در فاز انتظار پاداش، دوپامین بیشتری نسبت به لحظه دریافت ترشح می‌کند؛ به همین دلیل چک‌کردن مدام گوشی و بی‌خوابیِ امید، خودش نوعی پاداش است. در روانشناسی به این «خطای پیش‌بینی لذت» می‌گویند: ما فکر می‌کنیم با رسیدن به خواسته لذت کامل می‌آید، اما در عمل اشتیاق، قوی‌تر از تصاحب است. اگر لذت واقعی در همین چک‌کردن‌ها و دعاهای شبانه است، جنس خوشبختی با خودِ خواستن فرق دارد؟
راهکار:
روان‌شناس‌ها به این حالت «انتظار پاداش» می‌گویند؛ مغز در فاصله خواستن تا رسیدن، بیشترین دوپامین را ترشح می‌کند. شاید نکته پنهان متن همین است: لذت خواستن، جدا از برآورده شدن، خودش نوعی زیستن پرشور است. می‌شود این اشتیاق را مدرک زنده بودن دانست، نه فقط فاصله تا رسیدن.