درخواست بازگشت و احساس بیجان شدن در عشق:
در فیزیک، زمان مطلق نیست و در میدانهای گرانشی قوی یا نزدیک به سرعت نور کند میشود. شاید این حسِ «ایستایی زمان» در عشق، بازتابی از یک جاذبهی عاطفی چنان قوی باشد که همهچیز را در تکثانیهای از فقدان متوقف میکند. آیا این ایستایی، زندان است یا امکانِ بازنویسی گذشته؟
راهکار:
این حسِ گیرافتادن در زمانِ بیحرکت، در روانشناسی به «ایستایی شناختی» شبیه است؛ گاهی یک تغییر کوچک در محیط یا روال روزانه، حتی اگر ربطی به منبع اصلی درد نداشته باشد، میتواند حسِ حرکت را به ذهن بازگرداند.