چیزی نپرس

شعر غمگین کوتاه؛ حال خراب و ترس از زنده‌به‌گورشدن:

ترس از زنده‌به‌گورشدن در قرن ۱۹ به «تابوت‌های ایمن» با ناقوس و لوله هوا انجامید؛ بعضی وصیت می‌کردند رگشان را باز کنند تا مرگ را ثابت کنند. این وسواس، مرز باریک نفس و خاک را به فناوری ترجمه کرد. آیا نفس‌کشیدن امروز هم می‌تواند زنگ هشدار باشد؟

راهکار:

این متن مرگ را از زاویه‌ای وارونه می‌بیند: نفس‌کشیدن نه اثبات زندگی، که سپری در برابر اشغال جای مرده‌هاست. اگر این حال را بخواهی به تصویر بکشی، یک قاب بدون چهره بساز؛ سایه‌ای که هر دم بالا و پایین می‌رود، اما هیچ‌کس نمی‌داند زنده است یا یادآوریِ کسی که رفته. همین ابهام، «چیزی نپرس» را قوی‌تر می‌کند.