جمله دلتنگی؛ جای خالی چیزی که برنمیگردد:
مغز «جای خالی» را تقریباً مثل درد فیزیکی پردازش میکند: تصویربرداری کارکردی مغز نشان میدهد فقدان و طرد، نواحی درد را فعال میکنند. جالبتر اینکه حافظه با گذشت زمان جزئیات را محو و احساس را پررنگتر میکند؛ به این سوگیری «نوستالژی هالهای» میگویند. پس آنچه حس میکنی شاید خودِ فقدان نباشد، نسخهٔ بازنویسیشدهٔ مغز از آن باشد.
راهکار:
این حس را میتوان بازقاببندی کرد: جای خالی، مدرکی است که آن چیز واقعاً در تو اثر گذاشته. یک «آیین کوچک یادبود» بساز؛ مثلاً یک صفحه دفتر، یک قطعه موسیقی یا یک عکس که فقط برای همان خاطره باشد. هر بار حسش آمد، بهجای جنگیدن با آن، ۵ دقیقه در آن آیین بمان و بعد یک کار تازه را شروع کن. این کار به مغز یاد میدهد فقدان را حذف نکند، اما به آن جای امن بدهد.