مهم نیست چند ستاره چشمک بزنند؛ نگاه من به ماهه:
در روانشناسی به این «پارادوکس انتخاب» میگویند: هرچه گزینههای جذاب بیشتر باشد، رضایت از انتخاب نهایی کمتر میشود. اما مغز آدمی برای دلبستگی عمیق، مدار خاصی دارد؛ هورمون اکسیتوسین سیستم پاداش را روی همان یک نفر قفل میکند و بقیه را فقط «نویز» میبیند. پژوهش عشق بلندمدت در دانشگاه استونیبروک نشان داده بعد از سالها، دیدن تصویر معشوق همان امواج مغزی روزهای اول را فعال میکند. شاید ماه تو یک انتخاب نیست؛ یک الگوی عصبی برگزیده است.
راهکار:
تصور کن اگر بهجای «ماه»، نام آن شخص را بنویسی، همین جمله چه معنای تازهای پیدا میکند؛ وفاداری یعنی انتخابِ دوبارهی همان یک نفر در هر لحظه.