چشم‌های عباس

چشم‌های عباس؛ تنها حیف در این دنیا:

در واقعه کربلا، عباس بن علی (ع) با وجود تشنگی شدید، برای آوردن آب به فرات رفت. در بازگشت، هر دو دستش قطع شد و تیری به چشمش خورد. او با چشمانی پر از خون، آب را به خیمه‌ها نرساند. این «حیف» اشاره به همان لحظه دارد: هیچ چیز به اندازه از دست رفتن آن چشم‌ها حسرت‌بار نیست، چون نماد ایثار محض است. آیا چنین فداکاری‌ای در دنیای امروز می‌توان یافت؟

راهکار:

این جمله زیبا نشان می‌دهد که حسرت واقعی، حسرت از دست دادن بزرگان است. شاید برای تو هم کسی هست که نبودنش «حیف» است؟