چشمانتظاری معشوق

چشمانتظاری عاشقانه؛ مناجات با خدا برای رسیدن معشوق:

مطالعات عصب‌شناسی نشان می‌دهد مغز انسان در مرحله انتظارِ یک پاداش، دوپامین بیشتری نسبت به خودِ پاداش ترشح می‌کند؛ یعنی لذت اصلی در «شاید رسیدن» است. در روانشناسی، به این حالت «پاداش پیش‌بینی‌شده» می‌گویند و دقیقاً همان مکانیسمی است که امید را زنده نگه می‌دارد. از منظر تاریخی، صوفیان نیز انتظار را نه رنج، بلکه عالی‌ترین شکل عبادت می‌دانستند؛ چون انتظار، یعنی باور به چیزی بزرگ‌تر از زمان حال.

راهکار:

انتظار یعنی هنوز دلیلی برای ماندن داری؛ در ادبیات عاشقانه، انتظار نه نبودن، بلکه نوعی گفت‌وگوی بی‌صدا با معشوق است.