چشمان تو جهان من

دنیایی به نام چشمانت؛ عاشقانه‌ای کوتاه و شاعرانه:

چشم انسان قادر به تشخیص حدود ۱۰ میلیون رنگ است، اما مغز ما عشق را دقیقاً در همان مسیرهای عصبی‌ای پردازش می‌کند که اعتیاد به مواد مخدر. نگاه به چشم‌های معشوق دوپامین ترشح می‌کند، همان حس پاداش. برای همین است که چشم‌ها تبدیل به «جهان» می‌شوند؛ چون مغز آن‌ها را به‌عنوان منبع لذت و بقا بازتعریف می‌کند.

راهکار:

اگر این جهان چشم‌هاست، می‌توانی جهان‌های دیگری هم خلق کنی: مثلاً «کهکشانی به نام صدایت» یا «اقیانوسی به نام آغوشت». بازی با حواس مختلف، تصویرسازی را غنی‌تر می‌کند و آن را به شعری کامل تبدیل می‌کند.