چشمان تیغ مانند

چشمان تیغ‌مانند و معمای پرستش عشق دردناک:

در نوروساینس، پدیده‌ای به نام «رفلکس عشق‌‐درد» وجود داره: وقتی دوپامین از معشوق می‌گیریم و همزمان استرس از آزارش، مغز مسیرهای پاداش و تهدید رو همزمان فعال می‌کنه. نتیجه؟ اعتیاد به کسی که هم نشئه می‌کنه هم می‌سوزونه. این پارادوکس رو شکسپیر هم تو «رومئو و ژولیت» به تصویر کشید. آیا توی زندگی‌تون همچین کششی رو تجربه کردید؟

راهکار:

این تضاد رو میشه با نظریه‌ی دلبستگی ناایمن توضیح داد: گاهی عشق به کسی که آزارمون میده ریشه در ترس از دست دادن یا الگوهای کودکی داره. شاید ارزشش رو داره بپرسی این الگو رو از کجا یاد گرفتی؟