چشمان و تنهایی

چشمانی که تنهایی ما را رقم زد:

دانشمندان عصب‌شناس کشف کردند که نگاه مستقیم حتی برای چند ثانیه، فعالیت آمیگدال (مرکز ترس و هیجان) رو افزایش می‌ده و دوپامین ترشح می‌کنه – همون ماده‌ای که در اعتیاد نقش داره. به همین دلیل یه نگاه می‌تونه حفره‌ای از تنهایی عمیق در ما ایجاد کنه، انگار مغز به اون نگاه معتاد شده و بعد از نبودش «سندرم ترک» می‌گیره. آیا شما تجربه کرده‌اید که یک نگاه کوتاه خاطره‌اش تا سال‌ها اذیتتان کند؟

راهکار:

این حس رو می‌شه از زاویه روان‌شناسی «فرافکنی» نگاه کرد: ما گاهی تنهایی درونمون رو به چشمان دیگری نسبت می‌دیم. شاید اون نگاه فقط آینه‌ای بود که خودمون رو توش دیدیم.