چشمان معصوم و کربلا

چشمان زهرا، روضه‌ای زنده از حضرت رقیه:

در روانشناسی اجتماعی، نام‌گذاری نوزادان به نام شخصیت‌های مذهبی، نوعی «حافظهٔ فرهنگی ناخودآگاه» ایجاد می‌کند؛ یعنی هر بار که صدا می‌شوند، روایت و عواطف مرتبط با آن شخصیت در ذهن والدین و اطرافیان بازتولید می‌شود. زهرای ۱۴ ماهه با این تشبیه، نه‌تنها یک انسان، که یک نماد زنده از یک تراژدی کهن است. آیا می‌توان این نگاه را به جای غم، به نوید پیوند عاطفی با تاریخ تعبیر کرد؟

راهکار:

اگر این شعر برای مداحی یا مراسم تهیه شده، می‌توان آن را با یک بیت دربارهٔ تشنگی و نگاه معصومانهٔ حضرت رقیه تکمیل کرد تا تضاد عمیق‌تری ایجاد شود.