چشمان کسی

دلتنگی برای چشمانی که نصیب دیگری شد:

تحقیقات نشان می‌دهد دیدن چهره‌ی کسی که به او وابسته‌ایم، دوپامین و اکسی‌توسین ترشح می‌کند. وقتی آن چشم‌ها را نبینیم، مغز ما دچار نوعی «سندرم ترک» شیمیایی می‌شود. پس این دلتنگی فقط یک حس شاعرانه نیست، یک واکنش نوروشیمیایی واقعی است! آیا تا به حال فکر کرده‌اید که چرا بعضی خاطرات بصری تا سال‌ها همان حس اولیه را زنده می‌کنند؟

راهکار:

این جمله انگار از زبان کسی است که هنوز در خاطرات گذشته گیر کرده. یک نگاه تازه: شاید «نصیب دیگری شدن» همان «آزاد شدن از وابستگی» باشد، نه یک باخت. هر چشم‌هایی که دیگر از آن تو نیست، آینه‌ای است برای دیدن بهتر خودت.