چشمان کم سو

کم‌سو شدن چشمانم از گریه‌ی بسیار و حسرت دیدار:

اشک‌های احساسی از نظر شیمیایی با اشک ناشی از پیاز فرق دارند: غلظت پروتئین‌شان بالاتر و حاوی هورمون‌های استرس مثل کورتیزول و مسکن طبیعی انکفالین هستند. گریه طولانی باعث کاهش موقت لایه‌ی اشکی پایه و خستگی عضلات پلک می‌شود، به‌همین دلیل دید تار یا احساس «کم‌سویی» ایجاد می‌کند، نه آسیب دائمی. جالب اینجاست که در ادبیات کلاسیک، «کم‌سو شدن چشم» استعاره‌ای برای فرسودگی روح از غم فراق بوده و حالا علم آن را تأیید می‌کند.

راهکار:

اشک‌های عاطفی برخلاف اشک‌های ناشی از محرک فیزیکی، حاوی هورمون‌های استرس و انکفالین (ضد درد طبیعی) هستند و عملاً سیستم عصبی را تخلیه می‌کنند. از منظر روان‌شناسی تکاملی، گریه علامت‌دهی اجتماعی برای جلب همدلی است، نه صرفاً نشانه‌ی ضعف. شاید همین حسرت، اگر در قالبی خلاقانه مثل نوشتن یا صدایتان جاری شود، به پُلی برای اتصال دوباره تبدیل شود.