چشمانی که شبیه خدایند؛ روایتی عاشقانه:
تحقیقات عصبشناسی نشان میدهد در مراحل اولیهٔ عشق، همان نواحی مغز که در تجربیات عرفانی و معنوی فعال میشوند (مانند قشر پیشانی و سیستم پاداش)، در مواجهه با چهرهٔ معشوق هم روشن میشوند. این همپوشانی عصبی، احساس «خداییدیدن» در چشم طرف مقابل را توجیه میکند.
راهکار:
این نوع اغراق در ادبیات عاشقانه فارسی ریشه عمیقی دارد؛ از حافظ تا سهراب سپهری، «خداییکردن» چشم معشوق یک استعارهی کلاسیک برای شدت تأثیر عشق است.