چشم و مهتاب

قاب ناز چشم‌ها در دل شب؛ شعری برای مهتاب:

مهتاب تنها بازتاب نور خورشید است؛ خودش نه منبع نور است نه «جمالی» دارد. در شعر فارسی، ماه زیبا است اما از دید فیزیک، سطح ماه خاکستری و بی‌جان است و زیبایی‌اش را مغز ما با «اثر هیجانی نور کم» و پاریدولیا می‌سازد. پس وقتی چشم‌ها در دل شب قاب می‌شوند، در واقع منبع نور حقیقی را در برابر یک آینه سنگی گذاشته‌ای. سوال: آیا ناز، نوری مستقل از معشوق دارد یا فقط بازتاب نگاه ماست؟

راهکار:

این بیت را می‌توان معکوس خواند: مهتاب هر شب به رخ می‌کشد، اما در حقیقت نورِ قرضی خورشید است؛ چشم‌های یار را قاب نکن، خودت شبی شو که مهتاب در آن گم شود.