چشم مخصوص تماشاست

چشم مخصوص تماشاست اگر بگذارند:

چشم مخصوص تماشاست؛ تماشای تو زیباست:

مغز انسان در هر ثانیه ۱۰ میلیون بیت اطلاعات از چشم دریافت می‌کند، اما تنها ۴۰ بیت را آگاهانه پردازش می‌کند. این یعنی تماشا کردن نه یک حق، که یک فیلتر شدید انتخابی است. جالب اینکه در نگاه به چهرهٔ معشوق، مرکز پاداش مغز ۳ برابر بیشتر از دیدن غذا هنگام گرسنگی فعال می‌شود. آیا ما واقعاً با چشم می‌بینیم یا با پیش‌فرض‌هامان؟

راهکار:

شاید این مصرع، ناخواسته، به یک حقیقت روانشناختی اشاره دارد: ما اغلب گمان می‌کنیم برای لذت بردن از زیبایی، نیازمند «اجازه» هستیم؛ اجازه‌ای از سوی معشوق، جامعه، یا حتی خودمان. درحالی‌که چشم، مستقل از این مرزها، می‌بیند. تماشا، پیش از آنکه حق باشد، یک رخداد عصبی است که نمی‌توان جلویش را گرفت. شاید بگذارند یا نه، تماشا از قبل آغاز شده است.