چشم معشوق در شعر

چشم تو مرا شاعر کرد:

مطالعات عصب‌شناسی نشان می‌دهد که عشق و شعر هر دو مسیرهای دوپامینی مغز را فعال می‌کنند. وقتی شعر می‌گویی، همان نواحی پاداش تحریک می‌شود که هنگام فکر به معشوق. یعنی «هذیان» در اینجا یک مکانیزم عصبی واقعی است: بدون محرک عشق، خلاقیت شاعرانه به توهمی بی‌محتوا بدل می‌شود. آیا شاعران تا به حال به اعتیاد عشق فکر کرده‌اند؟

راهکار:

اگر شعر بدون او هذیان است، خود هذیان هم می‌تواند منحصربه‌فردترین شعرها را خلق کند؛ گاهی آن‌چه «دیوانگی» می‌نامیمش، دقیق‌ترین تصویر از واقعیت عشق است.