چشم حسرت

سیو رنگ و چش حسری؛ روایت سیاهی و حسرت:

مردمک چشم انسان سیاه دیده می‌شود چون تقریباً همهٔ نوری که وارد آن می‌شود را جذب می‌کند؛ یعنی سیاهی چشم در واقع یک دروازهٔ جذب نور است، نه یک رنگ. در فرهنگ بصری، رنگ سیاه هم‌زمان نماد قدرت، سوگ و رمز است و در شعر کردی، «سیو رنگ» اغلب بار عاطفی فقدان را حمل می‌کند. اگر سیاهی چشم جای خالی نور است، حسرت هم جای خالی چیزی است که دیده شده ولی نبوده؟

راهکار:

این تصویر را می‌شود از زاویهٔ فیزیک نور هم دید: سیاهی، نبودِ نور نیست؛ بلکه سطحی است که نور را می‌بلعد. حسرت هم در نگاه، نورِ لحظهٔ ازدست‌رفته را در خودش می‌بلعد؛ برای همین چشمی که حسرت دارد، سیاه‌تر و سنگین‌تر دیده می‌شود.