راز چشمهای همیشه غمگین؛ چرا بعضی نگاهها هرگز شاد نمیشوند؟:
شاید ندانید که غم مداوم واقعاً عضلات اطراف چشم را تغییر میدهد. در روانشناسی بالینی به آن «صورت غمگین خفته» میگویند؛ حالتی که در آن گوشهٔ داخلی ابروها بالا رفته و پلکها سنگین میشوند، حتی وقتی فرد دیگر غمگین نیست. جالبتر اینکه انسان تنها موجودی است که سفیدی چشمش (صلبیه) کاملاً نمایان است، برای همین اندوه ما بدون کلام برای همنوعانمان مثل یک اعلان عمومی پخش میشود.
راهکار:
غم میتواند نقاب دائمی چهره شود. چه میشد اگر این جمله را شروع داستانی کنی که در آن شخصیت اصلی با همین نگاه، دیگران را وادار میکند اعماق غم پنهان خود را روایت کنند؟