چشمانت را ببند، من هنوز هستم:
مغز انسان در نبود محرک بصری، فعالتر از همیشه به خاطرات متصل میشود. وقتی چشمانت را میبندی، آمیگدالا (مرکز هیجان) با هیپوکامپ (حافظه) هماهنگ میشود و حضوری مجازی میسازد که گاه واقعیتر از خود حضور است. همین مکانیسم باعث شده در آزمایشهای تصویربرداری، افراد نابینا هنگام تصور عزیزانشان همان نواحی مغزی را فعال کنند که افراد بینا هنگام دیدن آنها. آیا تا به حال تجربه کردهای که با بستن چشمها، کسی را چنان زنده حس کنی که انگار واقعاً کنار توست؟
راهکار:
این جمله کوتاه یادآور نظریه دلبستگی ایمن است: وقتی حتی در نبود فیزیکی هم احساس امنیت میکنی. پیشنهاد میکنم برای تقویت این حس، یک پیام صوتی کوتاه از لحظات مشترک ضبط کن و هر وقت دلتنگ شدی بشنو.