چشمانی که دیگری را میپرستید:
تحقیقات عصبشناسی نشان میدهد که «پرستش» در مغز انسان، همان مسیر دوپامین را فعال میکند که اعتیاد به مواد مخدر. وقتی کسی را میپرستیم، مغز ما بهطور شیمیایی به او وابسته میشود و هر بار که او را میبینیم، دوپامین ترشح میکند. این یعنی پرستش یک انتخاب نیست، یک چرخه شیمیایی است. آیا تا به حال حس کردهاید که پرستش شما را از دیدن واقعیت باز میدارد؟
راهکار:
این جمله رو میشه از زاویه «نگاه نکردن به خود» هم دید: وقتی کسی چشم به دیگری دارد، انگار از آینه خودش فرار میکند. شاید سوال واقعی این باشد: چرا نگاه خودت را نمیپرستی؟