چسبیدن به زندگی با تو

زندگی با تو یا هیچ: یک عشق شرطی:

مغز انسان در عشق، همان مسیر عصبی اعتیاد را فعال می‌کند: دوپامین و اکسی‌توسین. جالب اینجاست که شرطی کردن خوشبختی به حضور یک نفر، دقیقاً همان مکانیسم «شرطی‌سازی کلاسیک» پاولف را دارد. عشقی که به «اگر تو باشی» گره می‌خورد، نه یک انتخاب، که یک نیاز زیستی می‌شود. آیا این یعنی عشق همان اعتیاد است؟

راهکار:

شرطی کردن پیوندت به حضور یک نفر، گاهی ریشه در ترس از تنهایی داره و گاهی در یک عشق عمیق. این جمله رو می‌تونی از خودت بپرسی: اگر اون شخص نباشه، آیا باز هم ارزش چسبیدن به زندگی رو داری؟