حکمت عطار درباره فاصله و عزت نفس در رابطه:
قانون «مطلوبیت نهایی نزولی» فقط اقتصادی نیست: هر واحد اضافه از حضور، توجه یا محبت، پس از نقطه‌ای اشباع می‌کند. عطار قرن‌ها پیش همین را در قالب «گرد کسی بسیار گردیدن» دیده بود. در روانشناسی، دسترسی دائمی می‌تواند ادراک ارزش را کاهش دهد. آیا فاصله، خودش نوعی زبان احترام است؟
راهکار:
این بیت را می‌توان این‌طور بازخوانی کرد: نه پرهیز از عشق، بلکه تنظیم «دوزِ حضور». عطار نمی‌گوید دوری کن؛ می‌گوید اگر تمام هویت و زمانت را صرف نزدیک شدن به دیگری کنی، همان نزدیکی به فرسایش عزتت بدل می‌شود. رابطه پایدار، ترکیبی از نزدیکی و حفظ مرز است؛ نه گم شدن در دیگری.