چرا آدمها بعد از اطمینان عوض میشوند؟:
بر اساس اصل «عادتپذیری لذت» در نوروساینس، مغز انسان پس از مدتی به هر وضعیت ثابتی عادت میکنه و دیگر دوپامین کافی ترشح نمیکنه. در نتیجه، فرد بهطور ناخودآگاه به دنبال محرکهای جدید میره – حتی در روابط عاطفی. این یعنی تغییر رفتار در شرایط امن، یک مکانیسم عصبی است نه خیانت. سوال: آیا میشه با «نوآوری برنامهریزیشده» در رابطه، این عادتپذیری رو به تعویق انداخت؟
راهکار:
این پدیده بیشتر از خیانت، به غریزه بقا برمیگرده؛ آدمها وقتی احساس امنیت میکنن، انرژی رو صرف چالشهای جدید میکنن نه حفظ وضع موجود. شاید بهجای مقصر دونستن طرف مقابل، به این فکر کنیم که چطور میشه امنیت رو با هیجان تازهتر ترکیب کرد.