چرا مدام به بیلیاقتها فرصت دوباره میدهیم؟:
واقعیت علمی: در نوروساینس به این پدیده «اثر دانینگ-کروگر در روابط» میگن — ما ظرفیت دیگران رو بر اساس آخرین رفتار خوبشون تخمین میزنیم، نه میانگین واقعی. همزمان دوپامین بعد از هر بخشش توی مغز ترشح میشه و اعتیاد به «نجات دادن» ایجاد میکنه. سوالی که پیش میاد: چطور میتونیم این حلقه رو با منطق بشکنیم؟
راهکار:
این جمله الگوی «سرمایهگذاری از دست رفته» رو نشون میده: هرچی بیشتر به کسی فرصت بدیم، ترک کردن برامون سختتر میشه. راه خروجش مشخص کردن مرزهای واضح و پذیرش اینه که عشق یعنی احترام، نه ترمیم دائمی.