شباهت من به پروانه و دور شمع چرخیدن؛ شعری از سوختن:
پروانهها به شمع پناه نمیآورند که بسوزند، دچار «فوتوتاکسی مثبت» هستند: میلیونها سال تکامل، ناوبری آنها را با نور ماه تنظیم کرده است. حالا نور مصنوعی این الگوریتم را هک میکند و آنها را در مارپیچ مرگباری به دام میاندازد. جالب اینکه خود ما هم در عشق، اغلب اسیر همین «مارپیچ نزدیکشدن» هستیم—نواحی مغز در تجربه عشق رمانتیک، شباهت آشکاری به مراکز پاداش معتادان دارند. واقعاً دارد آتیش میافتد به پر بالمان.
راهکار:
پروانهها بهواقع جذب نور هستند، اما نه برای خودکشی؛ گیرندههای نوری آنها برای جهتیابی از ماه طراحی شده و نزدیک شدن به شمع یک خطای ناوبری میلیونها ساله است. عشق آدمی هم گاهی همینقدر ناخواسته مسیر را کج میکند. این را بهجای استعارهای از فداکاری، میشود به چشم یک اشتباه زیبای تکاملی در دل شعر دید.