اگه زمین جای خوبی بود؛ چرا خدا بالا رفت؟:
در روانشناسی دین، پدیدهای به نام «فرافکنی آسمان» وجود دارد: انسانها در شرایط رنج، مکان امن را به «بالا» نسبت میدهند، چون آسمان از دگرگونیهای زمینی برکنار است. در اسطورههای بینالنهرین، خدایان پس از طوفان، زمینِ پوشیده از گل و لاشه را ترک کردند و به آسمان عقب نشستند. حتی در فیزیک، بالا جهت مطلق نیست؛ این زبان استعاره است که آن را جای فرار از رنج کرده است.
راهکار:
این جمله را میتوان از زاویه معکوس دید: شاید خدا برای فرار از زمین نرفته، بلکه رفته تا از بالا تماشا کند و نشان دهد بهشت یک مکان نیست، یک زاویه دید است.