گم شدن در تنهایی؛ نشانهای برای بازگشت به خویشتن:
پژوهشهای عصبشناسی نشان میدهد تجربهی طرد اجتماعی و تنهایی، همان ناحیهی مغز را فعال میکند که درد جسمی را پردازش میکند؛ یعنی تنهایی فقط یک احساس نیست، بلکه زنگ خطر بقاست. از دید تکاملی، انسان تنها در پیوند با گروه میتوانسته زنده بماند و این «درد» ما را به جستوجوی ارتباط وامیداشته است. پس گم شدن در تنهایی، شاید تنها راهی باشد که مغز برای بازگشت به پیوند پیدا کرده است. شما چه صدایی از دل این گم شدن شنیدهاید؟
راهکار:
این گمشدن را میتوان نشانهی پختگی دانست: وقتی از جمعی که هویتمان را قرض گرفته بود جدا میشویم، کمی گم میشویم تا خود واقعیمان را از نو بسازیم. سؤال این است: در دل این تنهایی، چه صدایی را میتوان شنید که در شلوغی هرگز شنیده نمیشد؟