چرا رها کردن خوب است

رها کردن یعنی احترام به قلب؛ نشانه عشق به خود:

رها کردن از نظر علوم اعصاب، فرایند فعالِ «unlearning» است؛ مغز به مرور مسیر دوپامینیِ وابستگی را غیرفعال می‌کند. جالب‌تر: همان ناحیه‌ای که درد طرد شدن را می‌سازد (قشر کمربندی پیشین) در رها کردن آگاهانه آرام می‌گیرد و سروتونین جایگزین اضطراب می‌شود. آیا این یعنی قلب، دقیق‌تر از ذهن، زمان فراق را تشخیص می‌دهد؟

راهکار:

رها کردن در این نگاه، یک «بازگشت به خود» است؛ قلبی که از مسیر اشتباه بیرون می‌آید، خون بیشتری برای رشد خودش دارد؛ مثل شاخه‌ای که برای شکوفه دادن، برگ خشک را رها می‌کند.