آنلاین بودن و پیام ندادن؛ دردناکترین انتظار:
این حالت دقیقاً شبیه الگوی «پاداش متغیر» در آزمایشهای اسکینر است: کبوترها در قفس، وقتی دکمه را میزدند و غذا بهطور تصادفی میآمد، دیوانهوارتر از همیشه به دکمه میزدند. آنلاین بودنِ او بدون پیام، همان «قرعهکشیِ» بیپایان را در مغزت فعال میکند؛ نبودِ پیام، محرکِ انتظار را تازه نگه میدارد و تو را در چرخهی امید و سرخوردگی قفل میکند. شاید دردت از او نیست؛ دردت از طراحیِ رفتاریِ پیامرسانهاست.
راهکار:
بهجای اینکه این سکوت را «بیتوجهی» بخوانی، شاید نشانهای است برای دیدن اینکه چقدر از آرامشت را به دستِ دیگران سپردهای؛ او فقط آنلاین است، اما تو سالهاست در این رابطهی ذهنی آنلاین ماندهای.